Monaco

Hier hebben we de hele dag rondgestruind vandaag.
"Bootjes" kijken, de restanten van de Formule 1 en natuurlijk de auto's.
Hadden we een paar jaar geleden de mazzel om gratis op de tribune te komen van de vrije training van de Formule 1, vandaag zagen we koning Albert toen hij bij zijn paleis aankwam.
Lunchen aan de haven en dineren in een van de vele straatjes gevolgd door een ijsje bij "ons" aan de boulevard.
Geen regen, geen last van de verbrandde vingers en geen wind!

Zaterdag 11 juni

Een niks dagje

We zouden:

Naar de markt gaan, eenmaal daar bleek die er niet te zijn.
Naar de kermis gaan maar Vero was niet lief geweest.
Naar de boulevard gaan maar Veer viel weer eens en lag met flink geschaafde knieen (weer) en een geschaafde buik op het asfalt en had daar aardig wat last van.
Ons hier druk om kunnen maken maar we genieten maar gewoon van een heerlijk luie dag!

Zondag 12 juni

Een alles dagje
De tegenhanger van gister: de markt was er, gelunched bij het strand met zo'n lekkere Franse baquette, op het strand gelegen zonder zandstraling, gezwommen. Daarna hebben we een kerk bezichtigd (Vero is gek op kerken) hier kwamen we midden in de Zondagsdienst terecht met gezang en alles. En jawel……'s avonds naar de kermis want Vero begreep de boodschap en gedroeg zich vandaag voorbeeldig!

Maandag 13 juni

De temperatuur loopt hier met de dag op, het is nu rond de 29 graden….heerlijk!
Eerst het vaste ochtendritueel door.
Ons bed laat niet toe dat je samen uitslaapt, teveel veren in je kont en dan heb ik het niet over de spreekwoordelijke veren.
Om 8 uur ben ik dus klaarwakker en sta ik op. Zittend op het terras geniet ik van mijn boek, wat drinken en een sigaretje tot Rene en Veer weer onder de mensen zijn. Wat meestal rond 9:00/9:30 uur. Ik heb dan al gedoucht, de tafel gedekt en het brood in de oven zitten.
Heerlijk die rust en stilte in de ochtend, mijn mini vakantie in de vakantie.
De rest van de dag doen we net zo relaxed. We ploffen de hele dag bij het grote zwembad en bij de caravan. Vero, die vermaakt zich prima met Bas en de 2 Engelse kindjes aan de overkant.

Dinsdag 14 juni

Alhoewel we hier nu al 3 jaar komen en er al 6,5 week doorbrachten ontdekken we steeds weer iets nieuws. Een leuk dorpje, een gezellig straatje, mooie uitzichten etc.
Zelfs om de hoek hebben we leuke straatjes gevonden waar we nu lekker doorheen wandelen.
Ik kom hier altijd weer ogen en tijd tekort, het is zo prachtig hier. Wat zou het toch geweldig zijn om je oude dag hier te slijten. We hebben zelfs een brochure meegenomen van een makelaar. Als ik tot mijn 130ste doorwerk moet het gaan lukken!
Hoe dan ook, vanmiddag hebben we voornamelijk in het zwembad gelegen en genieten we van het feit dat we hier nu alweer 1,5 week mogen zijn.

Woensdag 15 juni

Om 8:30 uur is het al 22 graden, buiten ontbijten tussen de bomen en de vogels, wat kan ik hiervan genieten!
Het is prachtig weer en al 3 dagen op rij tegen de 30 graden, strandweer!!
We slepen van alles mee, koelbox, surfplakje, bootje etc. Het water is heerlijk, windstil en de zon lekker warm, ik bedenk me dat ik mijn ultieme vakantiegevoel ga missen. Mijn luchtbed ligt nog in de caravan.
Rene onderneemt meteen aktie. Na een half uur en pijn zijn voeten van het lopen op heet asfalt zonder schoenen komt hij terug….met luchtbed.
Dobberen op de lichte golfjes, de schittering over het water van de zon……dit is het hoor! Ik ben klaar, heb niets meer nodig.
Alhoewel, toch maar boodschappen halen na het strand. Ik maak eten en Veer speelt buiten ik hoor d'r weer roep tegen de vader van Bas: "hey poepie!!"
Vanavond laatste keer kermis op het programma dus we nemen het ervan.
Reuzenrad, trampoline met elastieken etc. In de rupsbaan, die ronddraait en waar een kap overheen komt vind ze het zo leuk:"dit is echt wat voor mij man"!! Hoor ik naast me.Als het maar hard gaat. De dag is alweer voorbij, 23:30 uur en Vero ligt op bed en wij kaarten nog heel even.

Donderdag 16 juni

Weer erg warm vandaag, onze tere Nederlandse huidjes zijn veel regen gewend dus we geven ze vandaag een dagje rust.
Wel even plonsen maar niet in de zon, daarna gaan we naar St. Maxime, een klein plaatsje richting St. Tropez. Leuker vind ik ook.
Natuurlijk waren ook hier twee draaimolens en toen we de winkelstraat inliepen werden de rekken net naar buiten gezet na de middagsluiting. Zo ben ik nog nooit onthaald!!!! Veer kocht voor Bas een vrachtautootje met zijn naam. Echte liefde, zolang het duurt want morgenochtend gaat Bas naar huis.

Vrijdag 17 juni

Het afscheid van Bas: Vero en Bas: Baai, baai, koeievlaai! Dat was het……. geen verdriet, geen tranen, niets. Zelfs ik vond het lastig mijn beoogde schoonzoon gedag te zeggen!

Onze laatste dag en we willen nog 1 keer naar het strand, tis maar 23 graden maar straks zal de zon wel doorbreken.
Ditmaal nemen we alles wat opblaasbaar is mee, ik heb het alleen over kindvriendelijk spul hier!!!
Met het kippenvel op de armen en de wind om ons oren hebben we toch nog even op ons luchtbedje gedobberd. Wij laten ons niets afnemen! Toen we stokbroodjes gingen halen op de boulevard begon het te regenen waardoor het inpakken bij de caravan ineens een stuk minder erg was. Laatste keer, zwembad, boulevard, draaimolen en ijsjes. De laatste blik op zee, ja ik ben een sentimentele muts en ik vind het vreselijk om hier weg te gaan. Nog 1 potje kaarten dan maar….

 
Zaterdag 18 juni
 
10 Minuten later dan gepland (8:10 uur) rijden we richting huis vanaf de camping, we gaan in een ruk door hebben we besloten.
De terugreis verloopt soepel en we hebben er al snel meer dan 200 km. opzitten als ik ineens aan Rene vraag:" je hebt toch wel mijn kleding op hangertjes uit de kast mee genomen?"
Ik zie een strak gezicht naast me waardoor het antwoord nog alle kanten uit kan gaan, ik denk nog even dat hij me in de maling neemt als hij ontkennend antwoord.
10 Seconden later besef ik me dat mijn 2 mooiste jurkjes, 1 nieuwe jurk (gekocht voor een feest dat we binnenkort hebben) en colbert, t-shirt en blouse nog in de caravan hangen.
Paniek in de tent. Shit, wat doen we… terug? Weer ruim 400 KM. extra op de toch al lange rit van 13 uur.
We besluiten door te rijden en te bellen met de camping. Ze beloven de kleding uit de caravan te pakken en vanavond om 20:00 uur terug te bellen of het allemaal gelukt is.
We vervolgen onze reis, ik onderneem weer een poging tot plassen-boven-een-put-met behoud-van-droge-slippers waarin ik weer vreselijk faal (no worries ze zijn meteen onder de kraan geweest) en zit nagelbijtend de rit uit tot de camping belt.
Als we om 20:45 uur nog niet zijn gebeld bellen wij de camping, de dame die we spraken is al naar huis maar zondag kunnen we haar bellen. Grrrr……
Inmiddels is Rene er nog zieker van dan ik, hij vind het zo rot voor me. Hoe kon het toch gebeuren he?
Ik deed een laatste check van de caravan en zag de jurkjes, ik vraag Rene ze te pakken doe de rest van de ronde en ga niet meer terug om te kijken of ze ook echt in de auto zitten. Rene is ze vervolgens vergeten te pakken en als hij me vraagt of de caravan leeg ik antwoord ik bevestigend met het idee dat de kleding er al in zit. Ik moest meteen denken aan de serie Friends en het bekende: "got the keys?!"
 
Hoe dan ook, om 22:30 uur zijn we weer thuis. Na een aantal dagen waarin Rene heel lief en geduldig heen en weer blijft bellen, is mijn kleding eindelijk onderweg met DHL naar Nederland.
Op maandag, met nog 9 wassen te gaan, ging de wasmachine stuk. 1 voordeel alles ruikt nog heerlijk naar vakantie en strand maar kleding zonder zand zou ook fijn zijn!!

Advertentie: Gevraagd Wasmachine gratis op te halen, liefst een nieuwe! Ik heb dubbele disco's terug!

Ik was er al voor gewaarschuwd.
"Als ze eenmaal naar school gaan zie je ze amper meer", ik had het zinnetje ergens in mijn hoofd opgeslagen maar er niets mee gedaan.

Vero zit inmiddels 3 maanden op school.Er werd weleens terloops door de kindjes gevraagd of ze bij Vero mochten spelen maar nooit kwam er een concrete afspraak uit.
Tot vorige week toen er ineens 2 van die kleuterpubers in mijn kamer rondliepen.

Ik had een heuse afspraak gemaakt met de mama van het jongetje en ik moet zeggen ze speelde zo lief en rustig samen.
Niet wetende dat hiermee het hek van de dam is…….

Vandaag werd Vero namelijk uitgenodigd bij een vriendinnetje en zo droop ik na schooltijd alleen met Vero's rugzakje af.
Vero huppelde vrolijk met vriendin en "de papa van" mee, geen idee in wat voor geestelijke crisis ze mij achterliet.
Als een ware detective noteerde ik adres, telefoonnummer en voor de zekerheid heb ik vanachter een bosje het kenteken genoteerd.
Meteen op internet gezocht waar mijn kind zich nu bevind, telefoon op standby en uithoren zodra ze thuiskomt.
Deze eerste keer levert een geheel andere vorm van stress op dan…..ach, laat maar!

Tijdens het schrijven van dit berichtje wordt er op de deur geklopt, onze buurjongen van de hoek of Vero buiten komt spelen.
Ja ja, beginnen ze niet allemaal zo?
Het is waar, ik ben gedegradeerd tot hotel voor mijn eigen dochter ik moet er alleen nog even aan wennen dat ik een nieuwe functie heb gekregen.

Je kunt tegenwoordig geen blad meer openslaan zonder foto's die ge-photo-shopped zijn.
Tuurlijk snap ik het soms wel.
Als een duur model in jouw merk bikini staat wil je die paar putjes echt niet in je reclame hebben.
Een vlekje op een wang bij verder een mooie foto, een krul die verkeerd valt, een beetje extra licht op de foto.
Geen probleem, minder wordt het al als je ziet dat er is geklust aan de foto.
Net zoals bij dat potje smeersel waarbij die vrouw van 80 na jaren van trouw smeren nog steeds een huid heeft als een perzik.
Of de mascara's waarvan je zulke lange wimpers krijgt dat je letterlijk de ogen van anderen uitsteekt.
Een maaltijd op een bord waarvan de kleuren enkel op kunnen roepen dat ze ergens uit een moestuin in Moerdijk komen etc.
De laatste tijd zie ik echter foto's waar ik gewoon van schrik, ze maken aliens!! De modellen zijn geen modellen meer maar een soort rare plastic poppetjes met bijpassende, onrealistische, figuurtjes van barbie aan de crack of Barbapapa op een slechte dag met hernia.

En toch……. ik ben om….ik ben toch ook maar aan de photo-shop gegaan, ik ben er nog niet over uit of het echt iets is voor mij alhoewel mijn wangen wel wat voller zijn zo.

Misschien komt het door het boek dat ik aan het lezen ben (De weduwen van 11 september), komt het door alle ellende die ik steeds vaker om me heen hoor of gewoon omdat ik verander in een oude sentimentele muts.

Hoe dan ook, het leven heeft me flink in zijn greep.

In positieve zin want meer en meer besef ik me hoe rijk ik ben, nee niet financieel mijn nagels zijn net lang genoeg om eens goed aan mijn kont te krabben, maar in immateriële zin.

De wekker gaat, buiten schijnt de zon, de wolkjes drijven loom voorbij (heb je wel eens goed naar de wolken gekeken) mijn hondje rekt zich naast me nog eens goed uit en laat een ontspannende zucht horen, Vero's rustige ademhaling, warme lijfje en rommelig hoofd wanneer ik haar uit bed haal, een warme kus van rene als hij de deur uitgaat, zelfs het krabben van de auto kost me vandaag geen moeite.

Allemaal sombere gezichten om me heen als ik het schoolplein oploop, het is weer maandag, het doet me even niets.

"We gaan weer richting het voorjaar" riep ik van de week blij, "het is pas januari hoor" was de reactie. Nou, dan gaan we toch richting het voorjaar?

Ik sta vandaag even een dagje stil………………….. 

De laatste maand, de laatste weken, de laatste dagen.

Nog even en mijn werk bij de receptie/facilitydesk zit erop!

5,5 jaar heb ik met de grootste plezier hier gewerkt, als de langszittende heb ik veel collega's zien komen en zien gaan. Wat hebben we een lol gehad (en nog steeds als we afspreken) met de meiden van de eerste lichting en wat een leuke dames zijn er in de jaren voorbij en bij gekomen. Veel hoogtepunten maar ook dieptepunten die we met elkaar hebben gedeeld.

Ik heb het dan ook nog nooit zo lang ergens vol gehouden en was zelfs van plan nog jaren te blijven zitten. Vreemd hoe dingen dan kunnen lopen. Ik werd gevraagd voor een baan als management assistente bij het bedrijf zelf, en ik zag ineens een nieuwe uitdaging. Ik blijf dan wel bij hetzelfde kantoor werken maar toch zal het afscheid van de meiden en de andere collega's die ik dagelijks zie lastig zijn. Aan de andere kant, ik kan niet wachten om op mijn nieuwe plekkie te beginnen. Ik voel me meer dan welkom en sta dan ook haast te popelen!

Inkie, ik draag de fakkel over aan jou als oudgediende. Mag ik zo af en toe een knuffel bij je komen bietsen? 1 weekje vrij, 1 weekje werken, 1 weekje vrij en dan mag ik!

Ik word er een beetje moe van. Ikhoorde van een collega dat roken weer duurder gaat worden.

Waarom? Volgens de overheid is hetschadelijk voor de gezondheid, onzin. Ik geloof er geen bal van datde overheid zich druk maakt om mijn gezondheid.

Het is juist nog schadelijkerstraks…voor mijn portomonee.

Als het dan echt om gezondheid te doenis waarom maken we drank dan niet een stuk duurder?

Kijk, dat ik mezelf te pletter wilroken in de regen als ik weer eens buiten sta moet ik zelf wetentoch?

Ik doe er niemand kwaad mee, alleenmezelf.

Nee, dan die dronken gasten die tijdenseen “ gezellig” stapavondje elkaar de hersens inslaan of erger.

De dronken bestuurders op de weg dieonschuldige mensen, kinderen, doodrijden.

Als me iets ongezond lijkt is dit hetwel en niet alleen voor de persoon die drinkt. Iedereen mag er onderlijden en dit zou minder erg zijn dan mijn sigaret?

Hou toch op daar in Den Haag metiedereen in de maling nemen, er is weer eens geld nodig en dit doenwe onder het mom “gezondheid” kunnen ze meteen de rokertjes weerpesten.

Lekker de prijs van een biertje ofwijntje met twee euro omhoog ipv die sigaretten. Gaat veel meer“gezondheid” opleveren en minder bloed op straat terwijl ikontspannen wil roken.

3 Jaar en 9 maanden is Vero nu, als ik naar haar kijk zie ik geen klein kindje meer maar een meid met praatjes voor tien en de lengte van een 4/5 jarige.
Tijd om d'r babytijd echt af te sluiten, we doen haar babykamer namelijk weg.
Eerst dacht ik er niet overna maar nu de kamer verkocht is en volgende week wordt opgehaald krijg ik het moeilijk.
Alle uren die ik er heb gezeten naast mijn kleine huilende of slapende meisje, de kleine kleertjes in haar kast, de babygeur of stinkende luiers, de maanden tijd die we besteedde aan het uitzoeken van DE kamer, de man die de beschilderingen heeft gemaakt op de meubels en de muren. De muren zelf waar ik elk gaatje met plamuur van heb gedicht.

Die kamer is volgende week leeg, het voelt als het afsluiten van een periode en ineens heb ik het er moeilijk mee. Dat wordt janken volgende week als een ander stel aan het begin van hun nieuwe periode onze meubels komen weghalen.

Vorige week besloot ik een berichtje te sturen aan de gemeente Capelle aan den IJssel.
Niet over een klacht, ongemakken bij de opgebroken straten etc.
Nee, gewoon om even te melden hoe heerlijk ik het vind om hier te wonen.
Ze zullen genoeg gezeur op hun bord krijgen de hele dag.
Wat is er dan heerlijker dan het krijgen van een compliment zonder …maar….

Al na een dag kreeg ik een mailtje terug van het hoofd Stadsbeheer. Hij schreef o.a.: "Een klacht is sneller geschreven dan een compliment"
Mijn mailtje had hij naar iedereen geforward binnen de gemeente.

Vandaag kreeg ik weer een mailtje ditmaal van de Wethouder Dhr. Eerdmans zelf.
Ook hij was blij verrast door mijn mailtje als medehagenaar nog wel.

Het verbaasde me dat ik 2 van zulke leuke reacties terugkreeg terwijl het me zo weinig moeite heeft gekost om het te sturen.

Kleine moeite groot plezier!

Wat zou het toch heerlijk zijn als we allemaal wat meer complimenten gaven en minder mopperde.

Het word mijn goede voornemen voor het 2e gedeelte van het jaar.
Ttrouwens, bedankt dat je mijn logje hebt gelezen!!

Zoek een airconditioned politiebureau op, drankjes zijn er gratis.
Je begrijpt het al, ik zat er vanmiddag.

Vandaag zijn Veer en ik een dagje naar het strand gegaan, in mijn thuisstadje Den Haag.
Zover geen wolkje aan de lucht, figuurlijk dan want in de ochtend waren er zeker nog wolkjes.

Toen het zand echt overal zat was het wel mooi geweest en met de ramen open reed ik naar mijn ouders om de hond, die er logeerde, op te halen.
Vlakbij mijn ouders steken er ineens 2 heren met een, volgens de politie,getinte huidskleur over. Ze merken me op en stoppen tussen de rijbanen zoals verwacht.
Ik had vaart geminderd maar toen ik zag dat ze stopte reed ik weer door.

Dat me dit een klodder(tje) spuug onze kant zou opleveren had ik weer niet verwacht.

Ik reed een stukje door en checkte even hoeveel ik had opgevangen door het open raam, gelukkig te weinig om de schurft te krijgen maar toch. Veer d'r raam zat nog net genoeg dicht en alleen een spoor van spetters op het raam was te zien.
Oke, ik was kwaad!! Wat doe je dan met een kind achterin? Misschien wel beter want ik was in staat om die gozer bij zijn strot te grijpen.
Ik heb ze een stuk achtervolgd met de auto ondertussen bellend met Rene (laat gaan en wegwezen) en mijn pa (die zou ze met z'n pink neerleggen) maar beide niet in de buurt.
Toevallig kwam er een politiebus mijn kant uit, toeterend liet ik ze stoppen en deed mijn verhaal.
De volgende scene zou in CSI niet misstaan want de spuger en kompaan werden met busje klemgereden en met gespreide armen en benen tegen de muur gezet terwijl ze werden gefouilleerd.
Mijn verklaring werd opgenomen en ik kreeg de vraag of ik aangifte wilde doen, de ene gast was nl een bekende van de politie. Een of andere drugshandelaartje uit de Transvaalwijk.
Ik besloot zijn middag ook maar te verzieken, dus op naar het bureau.
Daar blijk je als "slachtoffer" niet zo beschermt. De dader kan namelijk gewoon je adresgegevens opvragen. Rene was er niet happy mee maar ik wilde die spuger toch echt laten zien dat het niet zo netjes was, tenzij in zijn cultuur het bespugen een immens groot compliment is!
Een koud drankje, een lekkere koele kamer en een leuk gesprek met oom agent was mijn lot. Niet zo gek met dit weer.
Anderhalf uur later stond ik weer buiten. Meneer F., ik heb ook zijn naam, kon nog max. 6 uur zitten en krijgt een leuke boete van een paar honderd euro.
Werd het toch nog een leuke middag.

Zaterdag 29 mei

Mijn pa is om 6:30 uur bij ons, hij gaat mee op vakantie mijn moeder is gewoon thuis.
Om 7:15 uur vertrekken we met de zon hoog aan de hemel.

We rijden via Parijs waar ik snel de Baby Gap leeg koop voor Vero, hebben we niet in Nederland…de winkel.

Hoe dichterbij onze bestemming hoe slechter het weer tot het serieus giet en waait bij aankomst rond 19:15 uur.

We zetten de spullen in de caravan en rijden een lokaal dorpje in om te eten. Onderweg zien we geen hond, zoals ook al het geval was tijdens het laatste stuk van de reis.

Alsof ik midden in de Twilight Zone beland ben.
Uiteindelijk vinden we een kleine pizzeria waar de familie zelf als enige zit te eten en waar wij heerlijke pasta en pizza eten.

Nog even uitpakken bij terugkomst en slapen als Doornroosje!

Zondag 30 mei

De dame van de receptie zei het nog:"Dit weer is zeer ongebruikelijk voor deze tijd van het jaar"
Het maakt de regen en wind om onze oren niet minder nat en koud.
Vandaag dus naar binnen.
We brengen een bezoek aan een Aquarium 40 km. verderop en rijden via kleine, nog steeds onbewoonde, dorpjes aan de kust terug.
Bij een Buffelo grill lunchen we nadat we hebben moeten wachten op een vrije tafel, dus hier zit iedereen de hele dag!
We krijgen/nemen er zo'n grote maaltijd dat we 's avonds alleen nog maar een broodje door ons keeltje krijgen.
Onderweg zien we ineens een mensenmenigte op het parkeerterrein van een grote supermarkt, nieuwsgierig als ik ben gaan we kijken.

Is er een heus mini circuit opgezet waar auto's overheen racen, dat zie je bij onze Albert Heijn XL voor de deur niet zo snel.

We tuffen op ons gemakkie terug naar de camping.
We eten, brengen Vero naar bed, opa duikt in een boekje en wij wandelen naar een meer in de buurt. Hiervoor moest ik mijn lenige, ahum, kant laten zien want we moesten wel over een 2 meter hoog hek klimmen.

Inmiddels regent het weer en doen we ieder ons ding, mijn pa leest een boekje, Rene vergroeit met zijn grote liefde de I-phone en ik met de laptop…..zonder internet…..

Maandag 31 mei 2010

Waar is die zon toch?
Geeft niets hij komt echt wel, we hebben vanmorgen lekker met die kleine gezwommen in het binnen zwembad en daarna zijn we een overdekt winkelcentrum ingedoken.

2 uur in een te grote supermarkt rondgedoold met teveel lekkere dingen en weer terug richting caravan.
Net mijn pa ingemaakt met een paar potjes jokeren terwijl Rene ging skaten.
23 uur, ik kijk er alweer naar uit om te gaan slapen. De Leeftijd???? Of de buitenlucht??? Ik hou het toch maar op een overactieve Vero…..

Dinsdag 1 juni 2010

Het wordt saai, weer begint de dag met regen.
We strepen de buitenactiviteiten weer van de lijst en doen rustig aan.
Rond de middag is het droog en rijden we naar een kustplaatsje in de buurt.
Vero ziet meteen de draaimolen en zit er al in voor wij er heen kunnen lopen.

We pakken een winkelstraatje mee, funest voor je portemonnee al dat gewinkel, en eindigen in een speeltuin.
Omdat de winkels 's middags dichtgaan rijden we terug naar de caravan lunchen we en rijden we weer terug.
Ditmaal beginnen we aan de andere kant van de straat waar, hoe kan het toch, een andere draaimolen staat.
Fijn, Vero mag na 3 keer nog een extra rondje…een half uur later slepen we Vero uit het ding onder zwaar protest.
Na het eten, hoewel het te koud was, kwamen de waterpistolen ineens tevoorschijn. Uiteraard voor Vero maar al snel werd al het keukengerei erbij gehaald en de steelpannen etc. gevuld met water en gegooid.

Met een natte bilnaad en bibberend van de kou warme kleren aan gedaan en Veer naar bed.
Hierna een potje jokeren, om geld deze keer.
Ik heb het vakantie budget weer flink aangevuld en kwam als winnaar uit de bus met 2,70!!! Toch weer een quarter pounder.
23:52 uur, het is laat voor ons doen dus tijd voor een dutje.

woensdag 2 juni 2010

We weten niet wat we zullen doen vandaag want het is weer koud en bewolkt.
In de speeltuin horen we van een ander stel over trapkarren op rails in de buurt.
Dit lijkt ons beter dan te vernikkelen in de speeltuin.
Het is er druk, vol met van die maffe toeristen die geld betalen om over een 10 km. lange rails zich te pletter te trappen.
Eigenlijk hebben we er al snel lol in en door het fietsen heb ik het sinds dagen warm.
Als we bij het 10 km. punt komen na 1,5 uur hebben we alles gegeven voor een laatste eindsprint.

We stappen uit en zien al snel dat we niet zijn waar we begonnen waren.
Wel is er een spoor waarop je het "wagonnetje" kan draaien, dit doet het ergste vermoeden.
Ja hoor, we mogen ook nog 10 km. terug.

De bejaarden 1 kar voor ons redden het niet meer en met een ander stel duwen we hen ook nog een groot gedeelte terug.
Voor het eerst sinds deze week ben ik zelfs tot op mijn voeten warm en verlang ik naar een duik in het koude binnenzwembad.
Wat we bij terugkomst ook meteen doen en wat ook nog kouder aanvoelde nu ik het zo warm had.
Hierna eten we, gaat Vero slapen, brengen we de tafel weer in speelpositie en is het weer joker tijd.
Ditmaal geen quarter pounder verdient sterker nog mijn pa kan er 2 kopen terwijl ik toekijk zonder!

Donderdag 3 juni 2010

Wantrouwend schuif ik het gordijn opzij maar hij is er! De zon!
Na het ontbijt rijden we naar een kustplaatsje en slenteren we in het warme zonnetje over de boulevard.

We spelen met Vero op het strand en lunchen ook aan het strand.

Bij de caravan genieten we nog even van de zon en de stralen water uit de waterpistolen die nu een stuk aangenamer voelen dan van de week.

's Avonds wandelen we langs het enorme meer en zien we "live in de uitzending" otters en een hert. Wat is het hier schitterend!

Inmiddels is het vaste jokeravondje uitgegroeid tot een serieus spel waarbij we stil en achterdochtig de anderen volgen, ik verlies.

vrijdag 4 juni 2010

Alweer mooi weer vandaag.

Maar…first things first. Ik begin de ochtend met inpakken voor de terugreis morgen.

Daarna kopen we een beeld dat ik gister heb gezien en maar niet uit mijn hoofd kreeg, Vero is er ook dol op.

Gister zagen we dat het buitenbad, dat tot nu toe dicht was, werd gevuld met water.

Eigenlijk is het nog dicht maar Vero mag toch al in het buitenbad en zelfs alle sproeiers worden speciaal voor haar aangezet.

De zon brand lekker, na anderhalf uur verkassen we naar de schaduw van de caravan.

Onze laatste avond eten we bij Buffelo grill, nu al onze favoriet: simpel, lekker en snel.

Om de bergen calorieën van het toetje te verbranden wandelen we met zijn 4en langs het meer terwijl de zon langzaam achter de bomen zakt. Wat een rust!!

Ik maak de caravan schoon en we doen nog een kort rondje jokeren waarbij ik de heren versla.
Als we gaan slapen blijkt er een irritante vlieg in de kamer te zitten, Rene zet de achtervolging in terwijl ik het tafereel vanachter mijn boek volg.

Na 5 minuten rollen de tranen over mijn wangen van het lachen…het is geen gezicht!

En de vlieg……die is gevlogen…

zaterdag 5 juni 2010

Een week geleden ging mijn wekker voor het laatst maar zodra ik het kreng hoor gaan ben ik meteen wakker, het is 6 uur.
De laatste spullen in de achterbak, hele familie erin en karren maar.
De rit gaat vlot en we rijden al snel Parijs voorbij. Bij Lille begint de ellende, de weg is afgesloten.
Rene heeft geen zin in file en neemt een eigen alternatieve route die ons na een half uur een klein stukje verder in de file doet belanden.
Uiteindelijk rijden we stapvoets ruim een uur om, inmiddels hebben we honger, daarna moet Vero een grote boodschap doen, daarna een kleine boodschap etc.
Rond 18 uur zijn we thuis, ik pak de spullen uit en een uur later zit ik op de bank. De vakantie is echt voorbij.